علی شاپوری در تاریخ ۵۹/۵/۲۵ در سن۱۷ سالگی در جریان حصر آبادان به اسارت درآمده و بعد از تحمل ۱۰ سال اسارت در تاریخ ۶۹/۵/۲۶ به میهن بازگشته است. او که از خدمت در آموزش و پرورش ملکان بازنشسته شده؛هم اکنون در شرکت تعاونی مصرف فرهنگیان این شهر مشغول کار  است. به بهانه ۲۶ مرداد روز آزادگان پای درد دل و حرفها و خاطرات وی نشستیم که در ذیل از نظر شما می گذرد: وی بزرگترین مشکلش را بیکار بودن دختر و پسرش می داند و با چشمان پر از اشک می گوید با وجود اینکه در جامعه چنین القاء شده که تمام فرزندان ایقارگران استخدام می شوند دخترم با داشتن مدرک کارشناسی ارشد و پسرم با داشتن مدرک کارشناسی هر دو بیکار هستند و  چندین سال است به هر مسئولی که به فکرم  رسیده نامه نوشته و درخواست کمک کرده ام ولی متاسفانه هیچ نتیجه ای نگرفته ام! وی با بیان اینکه خودش جانباز ۵۴ درصد اعصاب و روان بوده و همسرش هم مریض است با چشمان اشک بار ادامه می دهد:بخدا درد خودم و همسرم را میتوانم تحمل کنم ولی درد بیکاری فرزندانم بخصوص بیکاری دخترم را نمیتوانم تحمل کنم و زندگی برایم عین جهنم شده لذا از مسئولین عزیز درخواست کمک می کنم. علی شاپوری در ادامه از مدیرعامل و پرسنل شرکت تعاونی مصرف فرهنگیان ملکان هم  تشکر کرد و گفت بخدا اگر حمایت ها و دلداری های این عزیزان نبود مطمئنا زندگی برایم سخت تر می شد و .... وی از مسئولین مربوطه درخواست می کند هر از چندی یادی از آزادگان هم بکنند و نگذارند این عزیزان در جامعه و با درد و مشکلاتشان  بمانند و بسوزند! وی می گوید حتی در روز آزادگان هم یک مراسم خشک و خالی در ملکان برگزار نمی شود و خودمان برای خودمان مراسم برگزار می کنیم! وی به دوران تلخ اسارت هم گریزی زد و گفت:با مرحوم ابوترابی در یک اردوگاه بودیم و نظامیان عراقی به اشکال مختلف ما را مورد آزارواذیت روحی قرار می دادند و حتی در ماههای محرم نمی گذاشتند مراسمات عزاداری برگزار کنیم و حتی در روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی فیلم های مستهجن برای ما پخش می کردند و هرکس هم نگاه نمی کرد شکنجه می کردند. علی شاپوری سالروز ارتحال بنیانگذار کبیر جمهوری اسلامی را  هم تلخ کردن روز در ۱۰ سال دوران اسارت خود دانست و اظهار کرد:عراقی ها در این روز بطور عمد خبر ارتحال امام (ره) را پخش کردند تا ببینند ما چه عکس العملی از خود نشان می دهیم. وی ادامه داد:در این روز به ما اجازه برگزاری عزاداری ندادند و بطور مخفیانه یک هفته متوالی در اردوگاه مراسم عزاداری برگزار کردیم و در فراق امام خود اشک ریختیم.